...การเดินทางของก้อนหิน...

หลายครั้งนั่งอื่อริมหน้าต่าง มองเม็ดฝนโปรยปรายช้าลง

หวนคิดทบทวน เพราะอะไรจึงมีฝนพรำ ตกในเวลาที่ฉันเหงาใจ

เสียงฟ้าร้องยังก้องเหมือนก่อน เติมความเหงาห่มคลุมหัวใจ

วันกำลังจะพ้นไปอีกวัน แต่โสตสัมผัสของหัวใจกลับนิ่ง...อยู่ที่เดิม

 

-นั่งเขียนเรื่อยเปื่อย (ได้แค่เนี้ยยย)

-ไปทุ่มเทให้ hi5 ซะนานนน กลับมาดู my space กันบ้างงงนะ เดวมันน้อยใจ

-การงานแห่งชีวิต บางครั้งทำให้ดูนิสัยเสีย ไม่ดีเลยเนอะ พยายาม พยายาม ท่องไว้ (ยิ้มรับการทำงานด้วยความจริงใจ จากใจ ยังใช้ได้ดี)

-เริ่มหลงรักรายการ มนุษย์ล้อโลกก ขึ้นทุกวันนน พิธีกร - เพื่อนร่วมงาน - แขกรับเชิญ - โลเกชั่น ...เข้าท่าแฮะ

-ไปงานเทศกาลดนตรีหัวหิน หนุกหนานๆ เมาได้อีก!!!

 

  

หุบเขากลางดงไพรครั้งฤดูหนาวสุดท้าย (หรือเปล่า อากาศแม่งแปลกๆ)

...สถานีเกษตรหลวงอ่างขาง บุญคุณพ่อหลวงเราน้อมนำ มวลดอกไม้งามเบ่งบานชูช่อ

หมู่ภมรผีเสื้อน้อยใหญ่สุขสมโบยบิน กลิ่นหอมต้องมนตร์ชวนดมดอม ดอกฝิ่น ต้นบ๊วย ลูกท้อ สตอร์เบอรี่ผลสด

ฉันและเธอเผลอใจหลงละเมอหลายครา นี่ไม่ใช่แค่ฝันไป...

 

    

 

- ยินดี ไก่ แห่งจอมทอง นักๆ นะเจ้า ที่พาไปแอ่วจั๊ดหลายตี้...เหอๆ

วังเวียง...วันที่สายหมอกปกคลุม สายน้ำซองคราไหลผ่าน ทิวทัศน์ของภูผาหินปูนอันตระกานตา ตลาดเช้ากลางขุนเขา โลกเล็กๆ เต็มเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม ระยะเวลานั่งรถ 24 ชั่วโมงเต็ม จางหายไปกับความเหนื่อยล้า...ภาพชีวิตและสรรพสิ่งที่งดงาม ท่ามกลางความเป็นไปที่แท้จริง นอกจากฝุ่นที่เกาะปลายเท้าแล้ว ฉันไม่อาจนำพาความต้องการที่มากเกินไป เพื่อเรียกร้องถึงสื่งที่อยู่ไกลตัวหรือไม่เคยมี...

 

หลวงพระบาง...ถนนทอดยาว รายเลี้ยวคดเคี้ยว พาฉัน น้องกล้วย (น้องร่วมงานที่ออฟฟิต) และเพื่อนร่วมทริป ฉันไม่รู้จักเธอ เธอไม่รู้จักฉัน 7 คน ไหลวนรอบหุบเขา โค้งแล้วโค้งเล่า ภูเขาลูกแล้วลูกเล่า มิตรภาพหลายชั่วโมง กับรถตู้คันเล็กสัญชาติลาว ในที่สุดก้ทันแสงสุดท้ายของอาทิตย์ยามลาลับขอบฟ้า ณ ยอดเขาพูสี แห่งหลวงพระบาง...ความจำเป็นของเวลาที่รีบเร่ง หยุดเราให้สงบนิ่ง เสียงตบมือพร้อมประกายดวงตา ของนักท่องเที่ยวนับร้อยดังเพราะพริ้ง จับใจ... ฉันชื่นชมกับวิถีชีวิตของผู้คน ด้วยอารมณ์ดื่มด่ำ ไม่เร่งรีบ ไม่วุ่นวาย ไม่ตะเกียดตะกาย...อีกฝากฝั่งหนึ่ง หากไม่ได้เดิน คงมาไม่ถึง "ตลาดมืด" สินค้าทำมือ งานหัตถศิลป์ อาร์ตแกลอรี่ และร้านรวงมากมาย...สุดท้ายแห่งราตรีนี้ ขอหลับตานอน พร้อมหมอนวดแผนลาววัยกระเตาะ ที่มือเท้าหนักนักเชียววววววว...

 

เวียงจันทร์...การกลับมาเยือนอีกครั้ง แตกต่างแค่ฤดูกาล จังหวะชีวิตชักนำ โชคดีโปรแกรมทัวร์จัดให้..เหอๆๆ

 

ภาคต่อ - วู้ๆๆๆ 5 วัน 5 คืน ณ ประเทศลาว กับการนั่งรถที่นานนนทีสุดตั้งแต่เกิดมา กิจกรรมแน่นๆ ตลอดทั้งวัน ขึ้นเขา ลงเขา เปนว่าเล่น ...จบทริปนี้รู้สึกตัวเองแกร่งขึ้นไงก้ม่ะรุ้ ...อืมมมม และก้ม่ะคิดว่าความบันเอิญจะเกิดขึ้นกับตัวเองอีกครั้ง ได้ป่ะกับเจ๋ไก่ดำ ไกด์ลาวนุ่นซิ่นทรงโหลดเตี้ย ครั้งที่ไปเวียงจันทร์คราวที่แล้วววว ...ดีจั๊ยดีจัย เพราะร่วงรู้มาว่าผลพวงจาม MTW 2007 ในรายการตี 10 ทำให้แกโดนยึดบัตรไกด์ เป็นเวลา 2 อาทิตย์ ตอนนี้แกก้ได้มาโลดแล่นกับหน้าที่ไกด์ลาว ได้อย่างไร้มลทินนน ขอเปงกำลังใจให้นะค้าา...

 

ตอนนี้นอกเหนือจากรายการที่ดูอยู่ ก้ได้ภาระอันหนักอึ้งมาอีกหนึ่งอัน กับ Pr. ละครเรื่อง "แกะรอยรัก" กำลังจะเปิดกล้องในเร็ววันนี้ ... ขอให้ผ่านไปอย่างราบรื่นด้วยเถอะะะ เฮ้อ!!!

 

กลางวัน...หาดทรายขาดสะอาดตา ริมทะเลสวยน้อย ยามฤดูหนาวมาเยือน ดวงตาฉันระเลียดท้องฟ้าสีคราม หมอนวดแผนไทยวัย 50 บรรจงลีลาทั่วร่าง...สุขใจจริง

 

กลางคืน...แทนสายตา หลังหลงระเริงแสงสีริมทะเล ตอกย้ำ "ไปเสม็ดเส็ดทุกราย" โขดหินโสมม แห่งปลดปล่อยอสุจิโกะ เก้งกวางออกกระโดดเริงร่าเต็มหาด เงาตะคุ่มแว่วเสียงครวญคราง...ไม่ไกลจากกัน คนพื้นเมืองถือกระบองออกล่าหัวทอง ... นี่แระวงเวียงชีวิตระยำที่ไม่จบสิ้น

 

กลางเช้า...หาดทรายขาวสะอาดตา ริมทะเลสวยน้อย ยามฤดูหนาวมาเยือน ดวงตาฉันระเลียดท้องฟ้าสีคราม ไม่มีหมอนวดแผนไทยวัย 50 หลับฝันแล้วตื่น ดินแดนโสมมนาม "เกาะเสม็ด" ชาตินี้ไม่ขอกลับไปอีกเด็ดขาดดดดดดด

25 ลมหนาวผ่านพ้น วัยเบญเพสผ่านลา...ดั่งเช่นดวงตะวันขึ้นลง วัฐจักรแห่งชีวิตนี่เอง ความนัยของอายุ คือสิ่งผันแปรของกาลเวลา...

ก้าวขาออกพ้นประตูห้องน้อยคราใด นี่กูแก่ไปอีกวันแล้วเหรอ ...ความสุขที่ได้ใช้ชีวิตประจำวัน ขอเพ้อฝันบนรถเมล์สักเดี๋ยว ...

...ยามปล่อยทุกข์(ขี้นั่นเอง)ขออ่านหนังสือสักย่อหน้ากะลังดี ...ระหว่างทำงานขอบทเพลงขับกล่อม ประสานงาความเครียส (เออช่วยได้เยอระ)

...และสุดท้ายขอคิดถึงใครบางคน ที่เฝ้ารอ (แม้จะได้รับจดหมายฉบับสุดท้าย)...

 

ภาคต่อ -วันเกิด 19 พ.ย ผ่านไปอีกขวบแล้ว (ฟังดูดี) อันที่จริง 26 แล้วงะ ...

         -ไปดูคอนเสิร์ตอัสนี-วสันต์ กะไอ้โต ก้โอเค นะ แต่รู้สึกตอนที่คาราบาวออกมากับบทเพลง "วนิพบ" จามันส์สุดแระ ข้างๆ ตู เหมือนได้ปลดปล่อยจิตวิญญาณ ถ้าพี่แกกลับไปเอาเขาควายได้คงไป

         -หลังจากลงเรือสำราญ อัดรายการ Morning Health ที่พัทยา ไม่นานเกินไปเสมือนมีอนูดึงดูด ชาติที่แล้วคงทำเวรทำกรรมกับพัทยาเอาไว้ ไปอีกแล้วครับท่าน แต่ครั้งนี้ "ฮอร์สชูพอยท์" สวรรค์ของคนรักม้า ก้งงงงงง เพราะคุยกับพีอาร์ไปมา รู้จักกับฟีมส์ เพื่อนที่ท่าเรือซะงั้น โลกกลมดี ชอบๆ   

         -กำลังเคลียร์งานปลายปีอย่างบ้าคลั่ง จะได้ไปเที่ยวเยอะๆ

         - เพื่อนๆจ๋า หวังว่าน้ำหนาวคงม่ะล่มนะจ๊ะ

         - อมก๋อย คงได้ป่ะกันสักที